Historia szkoły
Autor: admin 5 lutego 2014

O szkole:

 Jeżeli masz jakiekolwiek złudzenia – od razu je porzuć – my przede wszystkim uczymy. Uczymy, bo wiedza jest tym, co w dzisiejszych czasach najważniejsze i najbardziej potrzebne, tym, co da Ci przepustkę na studia wyższe i pozwoli rozwijać intelekt oraz kształtować osobowość.

 Dlatego zajęcia w naszej szkole prowadzą nauczyciele z dużym doświadczeniem i pełnymi kwalifikacjami zawodowymi, potwierdzonymi tytułami naukowymi, magisterium i doktoratami, którzy wychowali duże grono laureatów olimpiad i absolwentów studiów wyższych.

 Jesteś młody, masz głowę pełną pomysłów, chcesz zdobywać świat i wiesz, że na wiele Cię stać, potrzebujesz tylko kogoś, kto pomoże Ci rozwinąć umiejętności i odkryć to, co w Tobie najlepsze? My o tym wiemy, dlatego w naszych uczniach staramy się rozwijać przede wszystkim własne zainteresowania i pasje. Oferujemy szereg kółek zainteresowań, które pozwolą Ci zajmować się tym, co naprawdę lubisz, i co jest Ci bliskie.

 Wiemy, jak trudno w dzisiejszym świecie być kimś oryginalnym i wyróżniającym się z tłumu. Dlatego staramy się w naszych uczniach kształtować indywidualność, pewność siebie i silny charakter, a także umiejętność podejmowania samodzielnych decyzji. To ważne, bo tylko ludzie dobrze wykształceni, oryginalni i pewni siebie liczą się na dzisiejszym rynku pracy.

 Ale uczęszczając do naszej szkoły, możesz zrobić nie tylko coś dla siebie, lecz także dla innych. Uczymy wrażliwości na potrzeby drugiego człowieka, ponieważ wierzymy, że tylko w ten sposób kształtujemy właściwą postawę społeczną i obywatelską. Nasza młodzież podejmuje szereg prac charytatywnych, opartych za zasadach wolontariatu. Opiekuje się dziećmi z domów dziecka i osobami starszymi.

 Niewątpliwym atutem naszej szkoły jest jej kameralność. Uczy się u nas około 450 uczniów, co sprawia, że wszyscy dobrze się znamy. To pozwala uniknąć zagrożeń nękających duże, anonimowe szkoły.

 U nas na pewno będziesz bezpieczny i pewny tego, że nie jesteś bezimiennym, nieznanym uczniem, ale osobą, która czerpie od nas wiedzę i zdobywa wykształcenie, dając w zamian swój zapał i młodzieńczy entuzjazm.

 Historia:

  • Liceum powstało 1 września 1990 roku
  • Jego pierwszą siedzibą była Szkoła Podstawowa nr 5 w Rybniku przy ul. Różańskiego, był to Zespół Szkół Ogólnokształcących im. Mikołaja Kopernika.
  • Pierwszym dyrektorem tego Zespołu Szkół został Jerzy Piontek.
  • Jedynym nauczycielem, który od tamtego pierwszego dnia uczy w IV LO jest Marek Szołtysek, nauczyciel historii i autor wielu książek o Śląsku.
  • W 1991 władze szkolne i miejskie wyznaczyły dla IV LO nową siedzibę, budynek Zasadniczej Szkoły Górniczej przy kopalni Chwałowice.
  • W latach 1991-1993 liceum dzieliło budynek z ZSG KWK „Chwałowice”.
  • Od 1993 roku budynek przy ul. 1 Maja 93 jest wyłącznie siedzibą IV LO.
  • W roku 2000 szkoła obchodziła swoje 10-lecie istnienia.

Kolejne lata 2000 – 2004 to czas, w którym szkoła przeżyła falę remontów i otrzymała nowoczesne zaplecze dydaktyczne. W roku szkolnym 2002/2003 udostępniona została nowa sala informatyczna z profesjonalnym sprzętem umożliwiającym uczniom rozwój i postęp zgodny z duchem XXI wieku. Rok później sfinalizowano budowę nowej biblioteki posiadającej nowoczesne centrum informatyczne ze stałym dostępem do internetu. Do użytku została oddana również pracownia biologiczna, o której śmiało można powiedzieć, że jest reprezentacyjną salą naszej szkoły. Odnowiono korytarze oraz niektóre sale lekcyjne, które wyposażono w sprzęt audiowizualny uatrakcyjniający zajęcia lekcyjne.

 Niewątpliwym sukcesem szkoły jest wypracowanie w ciągu zaledwie kilku lat dobrego imienia, co jest z pewnością zasługą tak uczniów, jak i nauczycieli, którzy wspólnie osiągają niezłe wyniki w nauce oraz dbają o dobrą i życzliwą atmosferę w szkole.

Patron:

 Mikołaj Kopernik (Nicolaus Copernicus) (1473 – 1543): W Toruniu dnia 19 lutego 1473 roku przyszedł na świat Mikołaj Kopernik syn Mikołaja. Ojciec słynnego polskiego astronoma przybył z Krakowa do Torunia w połowie XV wieku. Był zamożnym kupcem i dał się poznać jako niezmiernie solidny, pracowity i posiadający świetną głowę do interesów człowiek. Jego dobra sława pozwoliła mu na małżeństwo z Barbara Watzenrode, kobietą wywodzącą się z bardzo szanującej się rodziny szlacheckiej i mającej piękne tradycje intelektualne. Mikołaj, syn, był czwartym dzieckiem państwa Koperników, przyszedł na świat w mieszkaniu oznaczonym numerem 17 przy ulicy nazwanej dzisiaj jego imieniem, a wówczas noszącej imię Św. Anny. Nowo narodzonego ochrzczono w kościele Św. Jana w Toruniu.

Kościół był imponującym tworem architektonicznym zbudowany w stylu tzw. nadwiślańskiego gotyku. W jego pobliżu znajdowała się Szkoła Świętojańska, do której uczęszczał mały Mikołaj ucząc się na początku czytania, pisania oraz śpiewu kościelnego a w późniejszym okresie także gramatyki, retoryki, dialektyki oraz geografii i geometrii.

 Niezadługo Mikołaj cieszył się spokojnym życiem przy boku rodziców. Latem 1483 roku mieszkając już 3 lata w kamienicy na toruńskim rynku umarł ojciec Mikołaja będąc ofiarą zarazy, która wybuchła w tamtym czasie w mieście. Od tego zdarzenia jego edukacją i wychowaniem zajął się brat matki Łukasz Watzenrode. Łukasz jako despotyczny człowiek mający zostać biskupem warmińskim pokierował losami Mikołaja zapisując go do szkoły katedralnej w Włocławku będącej filią Akademii Jagiellońskiej. Szkoła, do której trafił cieszyła się doskonałą sławą, wykładali tam prawie wyłącznie magistrowie i bakałarze krakowscy. Astronomii i astrologii nauczał kanonik Mikołaj Wodka z Kwidzyna, medyk i astrolog kapituły włocławskiej, wybitny astronom i znawca gnomoniki (teoria zegarów słonecznych).

 Następne lata edukacji spędził Mikołaj w Krakowie. Jesienią 1491 roku razem z bratem Andrzejem przybył do słynnego miasta. Wpływy humanizmu włoskiego, które dotarły także do krakowskich uczelni wywarły duży wpływ na Kopernika. Czerpiąc nauki na akademii Jagiellońskiej przyszły astronom słuchał wykładów geografii matematycznej, astronomii sferycznej, na których często rozpatrywano wszystkie argumenty przemawiające za tym, że ziemia jest nieruchoma i że tkwi w środku wszechświata. Jedną z bardzo ważnych rzeczy, które poznał Mikołaj studiując na akademii była teoria geometrii Euklidesa. Powracał potem często do niej twierdząc, że „do nauki astronomii konieczna jest doskonała znajomość całego Euklidesa”. Duży wpływ na sposób myślenia Kopernika i próby stworzenia nowej koncepcji i własnych rozmyślań nad astronomią było dzieło Jerzego Peurbacha „Nowe Teoretyki Planet”. W Akademii Jagiellońskiej wykładano astronomię w sposób znacznie odbiegający od tego, jaki przyjęto w średniowieczu; wykładowcy odeszli od dogmatycznego traktowania kosmologii; wykłady ich odznaczały się krytycyzmem, swobodą wyboru tematu i odwagą w przedstawianiu zagadnień kontrowersyjnych. Ta swoboda oczarowała młodego Kopernika, znalazł godnych siebie mistrzów i przyjaciół. Edukacje w Krakowie Kopernik zakończył w roku, 1495 ponieważ został wezwany przez Łukasza Watzenrode na Warmie w celu osadzenia we Fromborku na kanonii po zmarłym Johannesie Czannowie. Rok później po nieudanej próbie objęcia kanonii warmińskiej udaje się do Bolonii ponownie biorąc ze sobą brata Andrzeja.

 Podróż Kopernika do Bolonii miała na celu studia nad prawem kanonicznym, nauki będącej podstawą zawodu, do którego go przysposabiano: administratora dóbr kościelnych. Mikołaj wraz z bratem zapisali się na boloński uniwersytet jurystów gdzie studiowali prawo jednakże pasja Kopernika zainicjowana na Akademii Jagiellońskiej przypominała o sobie w każdej chwili, dlatego też pobyt Mikołaja w Bolonii trwał tylko 3 lata a studiów jurystycznych nie udało mu się ukończyć. W roku 1500 opuszczają Bolonie z powodów niebezpiecznej sytuacji we Włoszech. Kolejne studia, na które został wysłany Kopernik to studia medyczne do słynącej w owym czasie ze wspaniałej uczelni Padwy. Lata pobierania nauk medycznych trwały od 1501 do 1503. W roku 1503 w Ferrarze Kopernik obronił przewód doktorski z prawa kanonicznego. Pobyt Mikołaja Kopernika we Włoszech związany jest bardzo z wybitnym astronomem Domenico Maria di Novara, który umocnił w Mikołaju zamiłowanie do astronomii i gwiazd.

 Kolejny etap życia Kopernika to okres pobytu na Warmii a dokładniej na zamku w Lidzbarku, w którym w latach 1503-1512 Kopernik mieszkał na stałe zajmując się sprawami administracyjno-politycznymi biskupstwa. Był to czas wielkiej działalności publicznej. Mikołaj uczestniczył w zjazdach stanów pruskich. Opracował traktat monetarny, udowadniając, że dobra moneta wypierana jest z obiegu przez gorszą. Był współtwórcą pierwszych map Warmii, Prus Królewskich, Zalewu Wiślanego i Królestwa Polskiego, otrzymywał również zaproszenia wyższych władz kościelnych w Rzymie do współpracy przy projekcie reformy kalendarza. Istnieją przypuszczenia, że w Lidzbarku stworzył dzieło, „Komentarzyk o hipotezach ruchów niebieskich”, które nigdy drukiem nie ogłosił, ale rozpowszechniał wśród bliskich i znajomych w odręcznych odpisach. Fenomenem tego dzieła jest to, iż zawierało ono wszystkie główne tezy rozwinięte później szeroko „De revolutionibus”.

 W roku 1512 po śmierci wuja Łukasza Watzenrode, Kopernik przeniósł się do Fromborka gdzie po czteroletnim pobycie zostaje wybrany na administratora dóbr kapitulnych w Olsztynie. Przeprowadza się, zatem znowu do innego miasta i rozpoczyna nowe życie będące czasem niespokojnym i pracowitym.

 Kopernik dla Olsztyna zasłużył się znacząco, a mianowicie w roku 1521 przygotował miasto i zamek olsztyński do obrony przed zbliżającymi się Krzyżakami. Jego działania przyniosły pomyślne skutki; miasto nie zostało zdobyte. Jeszcze w tym samym roku Mikołaj został wybrany na wyższe stanowisko – Komisarza Warmii, a dwa lata później (1523) objął stanowisko generalnego administratora diecezji warmińskiej. Pozycja ta przyczyniła się do powrotu Kopernika do Fromborka gdzie pozostał już do śmierci. We Fromborku zajmował się sprawami administracyjnymi, leczeniem chorych oraz dalszymi pracami nad nowym układem słonecznym.

 Przebywając we Fromborku Kopernik bardzo intensywnie pracował nad swoim wiekopomnym dziełem o wszechświecie. Obserwując planety posługiwał się używanymi już w starożytności narzędziami: triquetrum, wykonanym z drzewa narzędziem paralaktycznym służącym do obserwacji księżyca, astrolabium, instrument służący do wyznaczania kątów współrzędnych planety oraz kwadratem słonecznym, którym obliczał szerokość geograficzną miejsca obserwacji.

 W r.1539 przybył do Fromborka Jerzy Joachim Retyk (Rheticus), profesor matematyki w Wittemberdze, celem zaznajomienia się z nową nauką Kopernika Retyk zdołał namówił Kopernika do opublikowania drukiem swego odkrycia i wracając zawiózł rękopis dzieła „De revolutionibus orbium coelestium libri VI” do Norymbergi. Druk dzieła ukończono dopiero w 1543, na krótko przed śmiercią Kopernika. Dzieło to dedykował papieżowi Pawłowi III.

 Drugie, niezmienione jego wydanie pochodzi z 1566. Wydanie trzecie (1617) zawiera później dodane objaśnienia, jak również i wydanie czwarte (1640). Według tego ostatniego wydano „De revolutionibus” w Warszawie w 1854, po łacinie i po polsku według tłumaczenia Baranowskiego. – Kopernik zajmował się również rysowaniem i malowaniem ilustracji do swych dzieł naukowych, a także wykonał autoportret, który posiadał Tyrho Brahe. Znane są i inne portrety Kopernika, częściowo jemu przypisywane. Zburzone wodociągi w Grudziądzu i istniejące w Fromborku należą do dzieł architektonicznych Kopernika – Zasadnicza myśl systemu Kopernika rozważana była już przez niektórych uczonych greckich w starożytności, najbystrzejsze jednak umysły świata starożytnego odrzucały całkowicie myśl o ruchu ziemi (ob. Niebo). Mikołaj Kopernik wybitny astronom, lekarz, znawca prawa kanonicznego, doskonały urzędnik, czyli jednym słowem człowiek renesansu zmarł w 1543 roku. Został pochowany w podziemiach katedry fromborskiej.